Katerina Topalova

МЕНУВАМЕ ЗАКОН ИЛИ ЈА МЕНУВАМЕ ИДНИНАТА?

Пишува: Катерина Топалова

Нема многу работи во една држава што можат да ја променат иднината без речиси никој да забележи.

Нема сирени, нема вонредни прес-конференции, нема политички спектакл. Само текст од десетици страници, работни групи, јавни расправи и термини што најчесто звучат премногу технички за да предизвикаат поширок интерес.

А потоа, неколку години подоцна, последиците стануваат многу лични.

Ги гледаме во ординациите, во училиштата, во судниците, во редакциите, во институциите. Ги гледаме во луѓето што системот ги создава.

Затоа промените во високото образование ретко се само образовна тема. Тие се приказна за тоа каква држава сакаме да бидеме.

Новиот закон за високо образование, кој треба да се донесе, веќе отвори дебата што одамна постои под површината. Не само меѓу професорите и студентите, туку и околу едно пошироко прашање: дали е можно да се модернизира систем што со години се критикува, а притоа да не се изгуби неговата суштина?

Предложените решенија носат амбициозна рамка – нов начин на финансирање, механизми за мерење на квалитет, рангирање, дополнителни критериуми и нови модели на организација.

И повторно, на хартија речиси сè изгледа логично, затоа што ретко кој ќе каже дека не сака поквалитетни факултети.

Ретко кој ќе каже дека не сака подобра наука и уште поретко некој ќе каже дека е задоволен од состојбите какви што се денес.

Со години слушаме исти критики дека универзитетите произведуваат кадар кој тешко се поврзува со потребите на пазарот на труд, дека младите заминуваат, дека научната продукција е ограничена, дека постои јаз меѓу дипломата и практичните знаења.

Но можеби токму тука е местото каде дебатата станува многу покомплицирана, затоа што образованието е еден од ретките системи каде сите лесно се согласуваат дека има проблем, но многу потешко се согласуваат што е решението.

На пример, ако проблемот е квалитетот – како точно се мери квалитет? Со број на научни трудови? Со цитираност? Со меѓународни рангирања? Со процент на вработени дипломирани студенти? Со задоволство на студентите? Со критичко размислување? Со иновации?

Одговорот не е едноставен, затоа што универзитетот не е фабрика.

Во фабрика можете релативно лесно да ја измерите продуктивноста.

Во образованието резултатите често се гледаат години подоцна, некогаш дури и децении.

Еден добар професор не може секогаш да се измери со бројка, една добра генерација не може секогаш да се прикаже во табела, еден научен придонес не секогаш може веднаш да се претвори во статистика.

Токму затоа во јавната дебата се отворија прашања околу критериумите за академскиот кадар и мерењето на научниот придонес.

Едни сметаат дека без повисоки стандарди и јасни критериуми тешко може да се очекуваат подобри резултати.

Други предупредуваат дека претворањето на образованието во систем на административни мерки може да создаде сосема нов проблем – трка по бројки наместо суштина.

И можеби токму тука не се судираат две политички позиции,две различни филозофии.

Едната верува дека системите се менуваат преку отчетност, стандарди и мерливи резултати.

Другата предупредува дека образованието не смее целосно да се претвори во формула.

Двете имаат аргументи. И двете имаат логика.

Но можеби најинтересно е што во целата оваа дебата понекогаш се губи човекот.

Студентот! Младиот истражувач! Асистентот! Професорот!

Затоа што ниеден закон не почнува да живее во министерство.

Почнува да живее во амфитеатар, во лабораторија, во библиотека, во разговор помеѓу студент и професор, во прашањето дали некој млад човек гледа перспектива тука или веќе го отвора сајтот на некој универзитет во странство.

Можеби токму тоа е најтешкиот дел од целата приказна.

Ниту една образовна реформа не почнува од нула. Секоја доаѓа во систем што веќе има свои навики, отпори, слабости и очекувања.

Историјата на образованието памети многу стратегии и реформи. Многу нови почетоци.

И речиси секоја почнувала со надеж дека токму ова ќе биде пресвртот.

Можеби овојпат навистина ќе биде така. Можеби новиот закон ќе биде потребниот чекор кон поквалитетно високо образование.

А можеби вистинското прашање не е дали законот е добар или лош, туку дали сме подготвени да направиме нешто многу потешко од носење закон.

Да изградиме доверба во системот.

Бидејќи најголемиот проблем на образованието понекогаш не е само квалитетот, туку верувањето дека знаењето навистина вреди. А тоа не се менува со членови и ставови, туку се гради многу побавно. И токму затоа образованието има едно незгодно правило. Кога ќе дознаеме дали сме донеле добра одлука – веќе ќе помине една генерација.

Текстот е работен во рамки на проектот „Застапување за инклузивен развој“, финансиски поддржан од Владата на Швајцарија преку програмата Цивика мобилитас

Содржината на овој текст е единствена одговорност на Форум за разумни политики, ИОХН и БИРС и на ниту еден начин не може да се смета дека ги одразува гледиштата на Владата на Швајцарија, Цивика мобилитас, или организациите што ја спроведуваат.

Оваа вест изворно е објавена на веб-страната на Балкански институт за регионална соработка (БИРЦ)

Продолжи со читање

  • Мајчиното ментално здравје не смее да остане табу тема

    На 1 јуни 2026 година, во Скопје, се одржа конференцијата „Мајчиното ментално здравје како приоритет: од препознавање кон достапна поддршка за секоја мајка“, организирана од Здружение ЕСЕ и Реактор – Истражување во акција, со поддршка од Амбасадата на Франција во Северна Македонија. Конференцијата отвори важна јавна и институционална дискусија за…

  • Преработка на органскиот отпад од домаќинствата со помош на дождовните црви – природно решение со еколошки и економски придобивки

    Во време кога сѐ повеќе се зборува за одржливо управување со отпадот, едно од наједноставните и најефикасни решенија доаѓа токму од природата. Станува збор за преработка на органскиот отпад од домаќинствата со помош на дождовни црви, постапка позната како верми-компостирање. Овој природен процес овозможува кујнскиот и друг биоразградлив отпад да не заврши на депонија, туку да се претвори во висококвалитетно органско ѓубриво.

    Органскиот отпад од домаќинствата, како што се лушпи од овошје и зеленчук, талог од кафе, чај, лушпи од јајца, хартиени салфетки и помали количества растителни остатоци, најчесто се меша со останатиот комунален отпад и завршува на депонии. Таму, наместо контролирано да се разгради, тој создава непријатни миризби, привлекува штетници и, што е уште поважно, придонесува кон емисија на метан – еден од најопасните стакленички гасови. Верми-компостирањето нуди практична алтернатива, односно природен, тивок и релативно едноставен систем преку кој органскиот отпад се претвора во корисен производ.
    Методата се базира на користење на специјални видови црви, најчесто таканаречени компостни или калифорниски црви, кои се хранат со органски отпад и го преработуваат во стабилен, темен и хранлив материјал – верми-компост. Овој материјал е богат со корисни микроорганизми и хранливи материи и може да се користи за подобрување на квалитетот на почвата во градини, дворови, урбани зелени површини, училишни дворови, жардиниери и земјоделски површини.

    Оваа метода е особено применлива таму каде што има континуирано создавање органски отпад и има можност за негово одделно собирање. Најчесто, верми-компостирањето се применува во индивидуални домаќинства со двор, но исто така може успешно да се користи и во училишта, градинки, урбани заедници, еко-пазари, ресторани, мали хотели, па дури и во колективни станбени комплекси доколку постои организиран систем и соодветен простор. Во урбани услови, оваа метода е особено корисна затоа што не бара големи површини – доволен е соодветен сад, контролирана влажност и редовно додавање селектиран органски материјал.
    Еколошките придобивки од оваа метода се повеќекратни. Прво, се намалува количината отпад што завршува на депонии. Второ, се намалуваат емисиите на стакленички гасови. Трето, се создава природен производ кој ја подобрува почвата, ја зголемува нејзината плодност и ја намалува потребата од употреба на хемиски ѓубрива. Дополнително, верми-компостирањето претставува и образовна алатка, особено кога се користи во училишта и заедници, затоа што на практичен начин ја доближува циркуларната економија до граѓаните и учениците.
    Економските придобивки исто така не се занемарливи. Со селекција и локална преработка на органскиот отпад се намалуваат трошоците за негово собирање, транспорт и депонирање. Во исто време, се добива производ што може да се користи или дистрибуира во локалната заедница. Во услови на зголемени цени на ѓубрива и нагласен интерес за органско производство, верми-компостот претставува корисна и економски оправдана алтернатива. Во таа смисла, за микро и мали локални иницијативи и социјални претпријатија, ова може да биде и основа за развој на нови зелени услуги и производи.

    За подобро да се согледа потенцијалот, може да се направи едноставен пресметковен модел. Да претпоставиме дека едно домаќинство создава околу 3 килограми погоден органски отпад неделно. Тоа значи приближно 12 килограми месечно. Ако 100 домаќинства во една населба одвојуваат ваков отпад, тогаш на месечно ниво се собираат околу 1.200 килограми органски материјал. Ако се земе предвид дека по процесот на разградување и губење на влагата, од овој материјал може да се добијат приближно 35 до 45 проценти стабилизиран компост, тогаш тие 100 домаќинства би можеле да произведат меѓу 420 и 540 килограми верми-компост месечно. На годишно ниво тоа е помеѓу 5 и 6,5 тони корисен производ, добиен од отпад кој инаку би завршил на депонија.
    Секако, за системот да функционира правилно, важно е да се знае што смее, а што не смее да се додава во компостерот. Најпогодни се растителни остатоци, лушпи од овојше и зеленчук, сецкана зелена отпадна маса, талог од кафе, чај, ситно исечкан картон и сличен биоразградлив материјал. Не се препорачува додавање месо, млечни производи, поголеми количества зготвена храна, масла или агресивни органски материи, затоа што тие можат да предизвикаат миризби и да го нарушат балансот на системот.
    Во крајна линија, преработката на органскиот отпад со помош на дождовни црви не е само техничка метода. Таа претставува модел на размислување во кој отпадот се гледа како ресурс, а природата како партнер во решавањето на локалните еколошки проблеми. Ова е едно од оние решенија што се истовремено едноставни, практични и применливи, а притоа носат јасни придобивки за домаќинствата, општините и животната средина.
     
    Оваа статија  е подготвена во рамките на проектот „Граѓански активизам за остварување на циркуларна економија во управувањето со органски отпад“ поддржан од Владата на Швајцарија преку Цивика мобилитас.
    Содржината на оваа статија е единствена одговорност на Центар за ресурси во животна средина (РЕЦ) – Северна Македонија, Еко Логик и Флорозон – Центар за еколошка демократија  и на ниту еден начин не може да се смета дека ги одразува гледиштата на владата на Швајцарија, Цивика мобилитас, или организациите што ја спроведуваат.

  • Метаморфозис учествуваше на Генералното собрание на ЕДРи во Варшава

    Данче Даниловска-Бајдевска, програмска директорка во Фондација Метаморфозис, учествуваше на годишното Генерално собрание на Европската мрежа за дигитални права (ЕДРи), кое се одржа во Варшава, Полска, од 29 до 31 мај 2026 година. Собранието ги обедини организациите за дигитални права од цела Европа со цел да разговараат за актуелните предизвици што ја обликуваат иднината на дигиталните […]

  • Без отстапувања: Што му е потребно на граѓанското општество за да остане отпорно во услови на демократско уназадување

    Низ Источна Европа и Централна Азија, граѓанските организации работат во сè потешки услови. Сè потесниот граѓански простор, финансиската нестабилност, дезинформациите, ризиците по дигиталната безбедност и брзо променливиот технолошки пејзаж вршат притисок врз организациите, активистите и неформалните иницијативи. Краткиот извештај од мапирањето и анализата на потребите, Без отстапувања: Што му е потребно на граѓанското општество за […]

  • Од отпад до ресурс: Започнува компостирањето во ООУ „Рајко Жинзифов“

    Со големо задоволство започнавме нова активност во рамки на проектот за циркуларна економија – селективно собирање и преработка на био-отпад во компост. Во ООУ „Рајко Жинзифов“ – Општина Кисела Вода, беше поставен градинарски компостер AL-KO K 390, донација од проектот, изработен од рециклиран материјал и со капацитет од 390 литри. Преку оваа активност започнуваме со […]

Регистрирај се и добивај новости, информации и можности од Цивика мобилитас. Испраќаме не повеќе од 1 до 2 пораки месечно.

Регистрирај се за информатор